THOUSANDS OF FREE BLOGGER TEMPLATES

Σάββατο, 13 Απριλίου 2013

πεταλούδες στο κρεβάτι

Το σκότωσα, δικό μου να το
κάνω
για πάντα
μ'ακόμα στα σεντόνια μου
αναπνέει
θεέ μου τι γελοίο που μοιάζει
έτσι γυμνό και άχαρο
να παλεύει να ξεφύγει απ' την κραυγή
μου
να ουρλιάζει σα μωρό που 'χασε της
μάνας του το
χέρι
κι ύστερα να ορμάει μέσα μου με
μανία
κι εγώ ν'απεκδύομαι τη
σάρκα μου
να με σβήνει, τσιγάρο στο
μέτωπο
και λίγο πριν γίνουμε αυτό το αλαζονικό,
το ειδεχθές το
ένα
μαχαίρι εγώ κι αυτό
ασάλευτο
και πάνω που 'μεινα μόνη
ξυπνάω και σε βλέπω στα σεντόνια μου να
κλαις.

"Dying 
Is an art, like everything else.
I do it exceptionally well. 
I do it so it feels like hell."

3 comments:

Iris.Mindori είπε...

2 in 1
το δυο πολυ μεγαλο
το ενα πολυ μικρο

nikos kyriakides είπε...

Νάσαι καλα!

Socratεs Rallis είπε...

Ενοχές και εγωισμός. Το αξεδιάλυτο είναι. Αυτή είναι η ανθρώπινη ήττα μπροστά στην προσπάθεια να υπερβούμε την μοίρα ή το αποτέλεσμα των επιλογών μας. Είμαστε ευθραυστοι, για αυτό και ωραίοι ως άνθρωποι. Καλημέρα.