μια χρωματική πανδαισία, όλη δική μου.

Ίπταμαι, ίπτασαι, δεν
ίπταται
σέρνεται σε σεντόνια απελπισίας
υποφέρει
μουγκρίζει σα χαλασμένο κασετόφωνο
έχει χαραγμένο πρόσωπο
χέρια δεν
έχει
ν'αγκαλιάζει δεν
ξέρει
κι όσο στριφογυρνάει
τις πληγές του ματώνει
είναι αποκρουστικός
όχι αγενής
είναι εξαίσιος στο
ψεύδος
ψελλίζει και ψεύδεται και ψιθυρίζει
'μη φύγεις'
ψιθυρίζει
ψεύδεται
ψελλίζει
'μη φύγεις'
ψιθυρίζει
ψεύδεται
ψεύδεται
ψεύδεσαι
ψεύδομαι
πως χαίρομαι
δε χαίρομαι
τι χαίρομαι
με μελάνια πασσαλείβω
τα ψέματα
και αρέσκομαι να λέω πως χαίρομαι
που υποφέρει
που μουγκρίζει σα χαλασμένο κασετόφωνο
που έχει χαραγμένο πρόσωπο
που χέρια δεν
έχει
που ν'αγκαλιάζει δεν
ξέρει
που δεν αγάπησα ποτέ
τις
ματωμένες του
πληγές.

Μισό Λεπτό

Νασουπω

Σε Μισώ

για να δεις ότι δεν ξέχασα

τα εικοστά τρίτα

γενέθλιά σου. 
Ξοφλήσαμε.

Ρετροσπεκτίβα ηλιθίων

Δαιμονισμένη ενοχή
ολόκληρο οπτικοακουστικό δοκίμιο αντιεπιστημονικής φαντασίας
ούτε στάλα δραματικότητα στην αφήγηση
μόνο αλήθεια, γυμνή κι ακόμα πιο δυσβάσταχτη
μέθοδος δι' αρχαρίους εραστάς
δαμάζω το χρόνο
σε μηχανή του μπαρόκ
στιλ σκανδαλώδες και ανυπόστατο
και περιθωριακό και αρτιστίκ
αισθηματοποιώ τη μεγαλομανία μου με ναρκισσισμό
μύθος της ανυποταγής
ή μάλλον όχι
της πολύχρωμης αταξίας
ενός ροκ βιασμού
σκονισμένου οργασμού
μιας τραγικωμωδίας ή ίσως μιας ίντριγκας
ζωγραφίζω κανίβαλους σε χρυσόχαρτο
βλέπω αναλώσιμο πορνό
μαθαίνω την τέχνη της λογοκρισίας
πράσινα παράλογα και σκεπτόμενους πολέμους
δημιουργώ μεθύσια χωρίς αλκόολ
κεφάλια δίχως κόκα
μορφίνη άνευ πόνου και αιτίας
αναλογίας ένα προς εκατόνσαρανταεπτά
είμαι αραχνοϋφαντη ηδονολεξίας
κατά βάσιν αισιόδοξη πόρνη της διανόησης
πέτρα ψαλίδι μολύβι σκουφί
δυόμισι άνθρωποι μιλούν με στόμφο
για σαμπουάν που εκρήγνυνται
τι κάνετε, πώς είστε χρυσή μου;
γοητεία της μπλόφας, χα
μιλάω με διχο-γνωμικά
με το ατόφιο σκληρό φλέρτ της παρακμής
σνιφάρω απαγορευμένες νότες
ηχηρό χάος
κάνω τράκα λίγη πλάκα

μα, σας παρακαλώ, μην πυροβολείτε τους διανοούμενους

διακηρύσσω την απόλαυση του απόντος
με μια νουάρ Ρετροσπεκτίβα.

Με ρο κεφαλαίο.

O

πάει καιρός και

έχασα

τη φωνή σου δεν

ξέχασα

κατάφερα και παρασιτώ

και όλους τους

τους ξεγελάω

σα να μην ήσουνα ποτέ

εδώ

κι έμεινες μιαν άχρηστη επαφή

ένα ξένο σώμα

το νούμερο που μου ρουφάει την ψυχή

777724279

αυτό ήτανε θαρρώ

μα γαμώτο

πώς ξέχασες

κι εγώ γιατί

θυμάμαι;

με κείνα τα ξέφτια

σε κρατάω ακόμα

ζωντανό

τίποτα ας μην πω

μόνο ότι λείπεις και

μου λείπεις

σιωπή

σκέψη

κρεμασμένη απεγνωσμένα
από ξένα σώματα-
φεύγω
ήσουν κάποτε μαχαίρι ατσάλινο
αλύγιστο, πονάω
και σαν πασχίζω
με βιάση
τις ρωγμές σου να
αποτινάξω
πάντα μέσα πιστά
σε κουβαλώ
στο άπειρο 
το τραγούδι εκείνο
αποζητώ
στα πρόσωπα του κόσμου
εκείνη τη θλίψη να γυρέψω
κι αν παράλληλα
βαδίζεις
ας μη σε δω ποτέ
αρκεί να σου πω μονάχα
σ'αγαπώ...μαμά

η νεύρωση είναι δημιουργική, περίπου

Ήταν ουρλιαχτό και ήταν ψίθυρος
και κάθε που ανοίγω το παράθυρό μου, ακούω
πότε ουρλιαχτό και πότε τη βραχνή σου φωνή να σέρνεται νωχελικά
μου αρέσουν τα πουά, ο γιατρός μου είναι αισιόδοξος
δεν ήξερα πως δεν υπήρχες, να υπάρχω δεν ήξερα
έλα, πάρε με
πάω την τρέλα μου ταξίδι και τα χάπια μου είναι απαραίτητα
κόκκινα, μαύρα, μωβ, εγώ είμαι το πουά
συναισθηματική ψυχωσική συνδρομή είπε θαρρώ
εγώ δεν ξέρω, δεν άκουγα
έπαιζα με χρυσόσκονη, σκέτο θέατρο οι άνθρωποι
η μάνα σου είπε στη δική μου ότι γράφεις, ψέματα
καλά έκανα και την κοπάνησα
είμαι άλλωστε στυγνή καλλιτέχνιδα, 28% πίσσα
καμιά εξάρτηση, μόνο μικρά πουά χαπάκια και σεξ
με δανεικά αγόρασα την τελευταία δόση σχιζοφρένειας και ξόφλησα
μετά μ' έδιωξες, εφτά το πρωί ήταν μάλλον
και ήρθε το μπλε, το έκανα δικό μου
αιμορραγώ, δε θυμάμαι πότε έφυγες, δεν πρόλαβα, απλά δεν
ήρθες πρώτη φορά, είπες σ'αγαπώ
τα ξημερώματα εξαφανίστηκες απ' το κρεβάτι
τώρα τις νύχτες δεν κοιμάμαι, ζωγραφίζω τολίπες καπνού
πρέπει ν'αγαπάς; δε γίνεται χωρίς;
συστέλλομαι, λατρεύω τα άτσαλά σου γράμματα, έγραφα κι εγώ παλιά
μια φορά μόνο, δε σ' έχω ανάγκη
μόνο για να κοιμάμαι ίσως, τελείωσαν τα χάπια
συχώρα με όπου να 'ναι θα περάσει η επίδραση
θα είμαι φευγάτη πάλι, νευρωτική κι αληθινή
όχι
σου επιτρέπω να με αγγίξεις μέσα απ' τη σάρκα
αρκεί να μαζέψεις τα αίματα μετά, διόλου όμορφο θέαμα, βρέχει
φτάνει πια
τόλμησα να σφιχτώ πάνω σου λίγο πριν τελειώσεις τον καφέ
ζάχαρη να βάλω;
η ζωή δεν έχει πλάκα, πάω να κοιμηθώ
ξέχασα, δε μπορώ

το νούμερο που καλέσατε δεν αντιστοιχεί σε συνδρομητή.

Μη σώσει

σεισάχθεια και πόνος αρτιστίκ

Είμαι μια κρύα φθινοπωρινή σονάτα
καμωμένη από θραύσματα ψυχών 
κι αν προσποιούμαι
είναι που λατρεύω τη φωνή
τη γεμάτη απορία και λάσπη
και κάπου στο βάθος με τρώει
το γιατί που δε μπόρεσα
το κακοφορμισμένο εάν
η δίψα εκείνη που με πάθος
πολέμησα
μια ιεροτελεστία θανάτου
κέρδισα
τον τάφο μου μέσα σου
ω, ονειρική μου ανεπάρκεια
κι αν υπάρχεις
ας υπάρχεις

για να υπάρχω

τίποτα άλλο
ίσως
το μόνο δυσκολότερο απ' το να τραβήξω το βλέμμα μου από τη σκιά
είναι τούτη η καληνύχτα

εε δεν πειράζει,
η ζωή στα
προσεχώς.

Είμαι εθισμένη στον πόνο. 

Είμαι άρρηκτα συνδεδεμένη με την απώλεια. 

Από χθες νιώθω ότι έκανα ένα βήμα προς το να αγαπήσω αυτή μου τη μικρότητα..

Desdemona

Times they are a-changing, ρε συ. Τι, γέρασε ο Dylan και τον ξέχασες;

Είναι επειδή ξέχασες εκείνο το ιστορικό ταξίδι ή μήπως επειδή εγώ το θυμάμαι ακόμα;

Κάθομαι σπίτι με τις πόρτες και τα παράθυρά μου ανοιχτά, ελπίζοντας να πάρουν επιτέλους σχήμα οι επιθυμίες μου, να τις αναγνωρίσω.

Μετά θα πράξω τα δέοντα.

Τα συμβάντα πολλά κι εγώ μικρή για ν'αντισταθώ. 

Στριμωχτήκαμε εκείνη την αυγουστιάτικη νύχτα στο διαλυμένο πλην μάχιμο κόκκινο σαραβαλάκι σου και από εκείνη την ώρα γκρεμίστηκε ο κόσμος μου.   

Χρωματική Ουτοπία.

Χωθήκαμε στα βερολινέζικα σοκάκια, high on life baby.

Κάτι είχε αυτή η νύχτα, κάτι που σου έκλεβε τη χαρά.

Μιλούσα, όλο μιλούσα κι εσύ σώπαινες, όλο σώπαινες.

Ουρλιάζω, ουρλιάζω κι όλο βουλιάζω, μουλιάζω, βαλτόνερα.. 

Μου έκλεψες τη φωνή, το γράμμα αυτό δικό σου.

Έχεις πάρει πάλι το ύφος ικεσίας και αηδίας, σαν να λες έλεος, φτάνει πια. 

Σε φθείρω, θέλω να σε φθείρω, να σε λιώσω, να χαθείς, να σαπίσεις στο πιο ανήλιαγο μπουντρούμι της ψυχής μου.

Τώρα όμως είμαστε πάλι μαζί και δε σου κρατάω κακία, no hard feelings.

Θα δεις, κάποια στιγμή θα την ξεχάσουμε την ιστορία μας, και θα γυρίσουμε σελίδα και θα περάσουν τα χρόνια κι οι καιροί κι αυτό που θα έχει μείνει και στους δυο μας θα 'ναι μονάχα η μυρωδιά της καραμέλας.

Εντάξει, σε μένα και το σαράκι. ''Να τρώει τη σάρκα μου σαν τύψη'', που λέει κι ο μαέστρος της παρακμής.

Και σε σένα μια σειρά φωτογραφίες.

Άλλωστε, ξέρω ότι οι άντρες δε μπορούν να κάνουν αλλιώς, έτσι είναι φτιαγμένοι, χάλια, πάει και τελείωσε, η αλήθεια είναι βέβαια πως ούτε οι γυναίκες είναι πολύ καλύτερες, γι'αυτό η αγάπη είναι κάτι που θα αποτύχει έτσι κι αλλιώς.

Άσε που αγάπη είναι λέξη Ανέφικτη. Ναι, με Α κεφαλαίο. Πόσο μάλλον ο έρωτας.

Μην κάνεις έτσι αγάπη μου, δεν πρόκειται περί κανενός μυστηρίου. Μια απλή έκρηξη ορμονών είναι ο λεγόμενος κεραυνοβόλος έρωτας.

Μια άχαρη στιγμή ευαίσθητων σκέψεων.

Και τώρα πάλι από μέσα σου με λες ειρωνική και κυνική.

Και έχεις αυτό το απεχθές βλέμμα που με κάνει να κλείνω τα μάτια από αποστροφή.

Και στην πραγματικότητα δεν έχω κανένα συναίσθημα.

Μόνο για κείνον ίσως.

Πρόκειται για έναν ρομαντικό νεκρό, θαρρώ πως τον λέγαν Ζόφο, με ένα ποτήρι αψίνθι στο χέρι του.

Ναι, αγάπη μου.

Το έργο μου βασίζεται σε οξύ σουρεαλισμό, εγωπάθεια και υδροκυάνιο.

Θα σου κρατήσω μια θέση στο ''κάδρο των δωδεκάμιση'', με κρακ και άσπρη σκόνη, ain't it fun?

Η ζωή σου ελκόταν από το πλαστό, την επιδειξιομανία.

Η δική μου απλώς γυρνούσε γύρω από τον άξονά σου.

Πάρε με μαζί, έστω κι από συνήθεια.

Εντάξει Σοφία, ποτέ δεν ήσουν και βαρώνη Σταφ, αλλά σήμερα τις συνήθεις κακίες σου τις πουλάς κομμάτι πιο αιχμηρά.

Αυτό βρήκες να μου πεις. 

Quelle decadence..

every something is an echo of nothing

Γενάρης

μέσα μου 

σαν ήλιος

Φλεβάρης

ανάμεσα στη 

σιγουριά και στον 

ίλιγγο

είσαι η διάφανη 

ισορροπία

Μάρτης 

κι αφήνεσαι να 

ιδωθείς 

ενώ με 

βλέπεις

Απρίλης

κανένας δεν 

υπάρχει 

ούτε καν ο εαυτός 

σου 

και ότι δεν 

υπάρχει

είναι 

φως

Μάης

τα χέρια 

μου 

ανακαλύπτουν 

άλλο κορμί για το

κορμί σου

Ιούνης

και τα μάτια σαν 

κλείνω

εσένα μοναχά 

θωρώ

το καλοκαίρι 

μου

Ιούλης

γλώσσα
γυναίκας
που λέει 

ναι 

στη ζωή

Αύγουστος

πώς να 

ξέρεις 

αν ζεις

και πώς να 

ξεχάσεις

ότι ξέρεις;

Σεπτέμβρης

ξέρεις πως είσαι 

ζωντανός 

(εντός 

παρενθέσεων)

Νοέμβρης

μπαίνω απ' τα 

μάτια 

σου 

βγαίνεις απ' το 

στόμα 

μου

Δεκέμβρης

ακόμα είσαι 

ζωντανή 

στο κέντρο μιας 

πληγής 

ακόμα φρέσκιας 

Μίλησα με γλώσσα αιμάτινη.

Αυτοί ήταν. Οι δώδεκα μήνες της ζωής μου.

Σας αγαπώ

Ν

Κ

Α

Α

Θ

Ν

Ζ

Α

Ο

Β

Α

to the Whore that stole my Poems

how did you get in here;
pulled the trigger
that terrible bullet
killing my guts
the shot's been like
sucking good cigarettes
or pouring my heart t'you
time and
again.

together in a rut
you've been wasting my time
left your sorrow
in my ruined desperation
got me mind-trapped
in your hell
of emotions 

please fade
away.

and before she dies, she says
'tough it out'
and then she's gone.

"I see where I have made plenty of poets 
but not so very much 
poetry."        

το ημερολόγιο ενός ψεύτη

Ημέρα 28η

η ανάμνηση

Χωρίς καμιά αμφιβολία θα απορείς. Με όλη μου τη βαθιά, ταπεινή ειλικρίνεια, λέω να καταφρονήσω τον εαυτό μου που δεν είναι αρκετά ποιητής, να γίνω φτωχή, ζητιάνα, φυλακισμένη σε ήχους. Εγκλωβισμένη σε οθόνες και οράματα. Και θα αγκαλιάσω τη μοίρα μου και θα την κουβαλώ για πάντα στην ψυχή μου. 


η ψυχή

Μπορεί κουτό, μπορεί ανώριμο. Αλλά εγώ σ'αυτό βρίσκω το έμβρυο μιας προσωπικότητας. Αν καταφέρω ποτέ να συνταράξω βίαια την ύπαρξη μου και στρέψω τη ματιά μου στο ερώτημά σου. Και βγάλω την ειρωνεία από το χείλι μου. Αυτό είναι όλο, με δυο λόγια: να Ζω την τέχνη. Να αφήνω κάθε σπόρο συναισθήματος να φυτρώσει στα γραφτά μου. Κι ο χρόνος ανύπαρκτος να είναι. Στην ανείπωτη μοναξιά του με έκλεισε ο χρόνος.


ο χρόνος

Βυθίστηκα στον εαυτό μου και έψαξα τις ρίζες στις πιο ανήλιαγες γωνιές του μυαλού, στο εξομολογήθηκα. Δεν έγραψα ερωτικά τραγούδια ή πιασάρικα μυθιστορήματα, μον' αυτό το ανώριμο απόσπασμα. Με μια αυθόρμητη υποψία για τις σκληρές δοκιμασίες του ποιητή. Επιτηδευμένες ανησυχίες θα πεις εσύ και θα προσηλυτιστείς στον κόσμο των ανέραστων. Στο αγωνιώδες πεπρωμένο σου.


το πεπρωμένο

Μέσα μόνο σε μια σκέψη κρύβονται χιλιάδες οργασμοί δημιουργίας. Γι'αυτό επανέρχομαι στο χρόνο και κρίνω πως επιδίωξη είναι μόνο η βαθιά εσωτερικευμένη μοναξιά. Ο νους απαλλαγμένος από κάθε είδους βία και περιφρόνηση κατέχει τη γνώση. Να εκφράζει τον έρωτα και την υπόσταση. Κολυμπά στα βαθιά, σωσίβιο δεν υπάρχει. Πόσοι και πόσοι στάθηκαν ανίκανοι να σωθούν.. Πιάστηκαν από τα ψεύτικα παιχνίδια που επινόησε ο άνθρωπος, όχι για να αγαπήσει τους τρόμους του, αλλά για να μην αντικρύζει κατάματα τη βαθύτατη σοβαρότητα της ζωής.


τα ατροφικά 'αλλά'

Δεν υπάρχει τίποτα εδώ μέσα που θα μπορούσα να το καταλάβω.

Τρομαγμένη η ψυχή  β ο υ β α ί ν ε τ α ι .