THOUSANDS OF FREE BLOGGER TEMPLATES �

Σάββατο 13 Οκτωβρίου 2012

ηδονή ανεπαρκής



πέρασε καιρός, θυμάσαι ρε συ;
από τότε που τα χέρια σου χάραζαν τη γυμνή μου
σάρκα
δε με νοιάζει που πια δεν έρχεσαι -αναρωτιέμαι παρ'όλα αυτά
αν θυμάσαι την ανάσα μου να κόβεται σαν μου 
ψιθύριζες πόσο με 
θες
θυμάσαι; 
πως έμαθα να εξαγοράζω τις 
αναστολές σου,
πως είχες γίνει η ενδορφίνη μου ρε
θυμάσαι;
κι αν θυμόσουν ίσως ξαναγράφαμε το αβέβαιο μέλλον μας ρε
ξανά
να θυμάσαι πως ήσουν το άλλο μου μισό μάλλον
ξέρεις ρε, ένα από τα πολλά άλλα μου μισά
απόψε θυμήθηκα πως βαρεθήκαμε την ωραία μας κομεντί
και πως μια μέρα έφυγα γιατί μου είπες δε μοιάζουμε καθόλου, 
θυμάσαι;
μα ίδιοι είμαστε ρε βλάκα, να το θυμάσαι
και μακάρι να ήμουν άλλη 
ή ίσως να το εύχεσαι για τις άλλες που δε θα είναι ποτέ 
εγώ
και να σου λείπω άραγε, τη γεύση τη θυμάσαι; 
δε θυμάμαι να μου λείπεις ρε, αλλά μου λείπει να θυμάμαι
πόσο ήθελες να σε 
θέλω και 
θέλω να με καταστρέψεις, μόνο εσύ
που τόλμησες να με κερδίσεις
θυμάσαι, πόσο προσπάθησες να ξεριζώσεις από μέσα μου 
τον έρωτα;
θυμήσου ρε πόσο πόνεσα και προσποιήθηκα και καταναλώθηκα
και τα βράδια που πλαγιάζαμε με ξένους, τα θυμάσαι; 
και θυμάσαι, τα βράδια που με σκότωνες και τα πρωινά που σε μισούσα, το ξέρω πως
θυμάσαι
σ'αγαπώ, να το θυμάσαι
μη μου μιλάς γι' αγάπες μου είπες, θυμάσαι;


it's you and me baby.. it's always gonna be you and me


Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2012

σχήμα θολό


Τρομάζω
στις δυο χιλιάδες σκέψεις μου που 
πρόφτασες
στα ανείπωτα που
άκουσες
στα όνειρά μου που
στοίχειωσες
στη μετέωρη αμηχανία μου.
Και ξαφνικά βούλιαξες
πιο βαθιά μέσα 
μου. 

 
Ας ήταν δυο μέρες μόνο
να 'χα μαζί σου
μια για ν'αρνηθώ την ύπαρξή σου
την άλλη για να μ'αγαπήσεις. 


Give me your eyes, they seem to like my face..

Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου 2012

Νηπενθής, για σένα..

Αν αφέθηκα στο
τίποτα
κι αν έτρεμα ανεπαίσθητα -ανυποψίαστη
τρυφερότητα-
κάθε φορά που 'γω εσύ
γινόμουν
κι ακέραια αν ήμουν μόνο μακριά
σου
κι αν μ' έχανες πάλι για λίγο,
γύριζα
κι αν έφευγα πάλι
και γύριζα
και πάλι και ξανά αν
επέστρεφα
κι όλο τη σκέψη μου με 'σένα αν
γέμιζα
κι αν περιπλανιόμουν δειλά
στη γοητευτική σου
διαφορετικότητα

το 'κανα μοναχά
την έλλειψή μου για ν'
αγγίξεις
ν' ακούσω το πάτωμα να
τρίζει
αργά το βράδυ να
γυρνάς
και να με
σβήνεις
και 'δω ο τόπος να μη μας
χωράει.


Θα 'θελα τόσο να καταλάβεις.
Τόσο να σου πω.


*αφιερωμένο*

Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου 2012

Συντομεύετε, παρακαλώ.

Κοιτούσα αλήθειες
υπό γωνία
έρποντας σα σκουλήκι
σε νάρκες νηνεμίας
φορώντας σάρκες αναίσθητες,
αναίσχυντες και απαράμιλλες
σε νοητικά κατασκευασμένους κόσμους
από μελωδικό καπνό
στρόβιλος στα έγκατα της γης
στα πατώματα της υπερβολής
πλάσμα άβουλο
πουλούσα την ψυχή μου στο διάλογο

Έφυγα, ξαναγύρισα, 
πήγα στην πόλη μου, σε άλλες πόλεις, αλήτεψα,
συνέχισα να αλητεύω, ξαναγύρισα,
ποτέ δεν άλλαξα καρούλι,
επιβίωσα, άρπαζα, όλο άρπαζα
μηχανικά -κι όλο κλαίω
τα κούφια μου ονείρατα
έχοντας υπάρξει ον
και μη
ένα έμαθα να λέω
συντόμευε,
συντομεύετε.


χάπι end


Τρίτη 3 Ιουλίου 2012

μια χρωματική πανδαισία, όλη δική μου.

Ίπταμαι, ίπτασαι, δεν
ίπταται
σέρνεται σε σεντόνια απελπισίας
υποφέρει
μουγκρίζει σα χαλασμένο κασετόφωνο
έχει χαραγμένο πρόσωπο
χέρια δεν
έχει
ν'αγκαλιάζει δεν
ξέρει
κι όσο στριφογυρνάει
τις πληγές του ματώνει
είναι αποκρουστικός
όχι αγενής
είναι εξαίσιος στο
ψεύδος
ψελλίζει και ψεύδεται και ψιθυρίζει
'μη φύγεις'
ψιθυρίζει
ψεύδεται
ψελλίζει
'μη φύγεις'
ψιθυρίζει
ψεύδεται
ψεύδεται
ψεύδεσαι
ψεύδομαι
πως χαίρομαι
δε χαίρομαι
τι χαίρομαι
με μελάνια πασσαλείβω
τα ψέματα
και αρέσκομαι να λέω πως χαίρομαι
που υποφέρει
που μουγκρίζει σα χαλασμένο κασετόφωνο
που έχει χαραγμένο πρόσωπο
που χέρια δεν
έχει
που ν'αγκαλιάζει δεν
ξέρει
που δεν αγάπησα ποτέ
τις
ματωμένες του
πληγές.



Μισό Λεπτό
Νασουπω
Σε Μισώ

για να δεις ότι δεν ξέχασα
τα εικοστά τρίτα
γενέθλιά σου. 
Ξοφλήσαμε.

Πέμπτη 31 Μαΐου 2012

Ρετροσπεκτίβα ηλιθίων

Δαιμονισμένη ενοχή
ολόκληρο οπτικοακουστικό δοκίμιο αντιεπιστημονικής φαντασίας
ούτε στάλα δραματικότητα στην αφήγηση
μόνο αλήθεια, γυμνή κι ακόμα πιο δυσβάσταχτη
μέθοδος δι' αρχαρίους εραστάς
δαμάζω το χρόνο
σε μηχανή του μπαρόκ
στιλ σκανδαλώδες και ανυπόστατο
και περιθωριακό και αρτιστίκ
αισθηματοποιώ τη μεγαλομανία μου με ναρκισσισμό
μύθος της ανυποταγής
ή μάλλον όχι
της πολύχρωμης αταξίας
ενός ροκ βιασμού
σκονισμένου οργασμού
μιας τραγικωμωδίας ή ίσως μιας ίντριγκας
ζωγραφίζω κανίβαλους σε χρυσόχαρτο
βλέπω αναλώσιμο πορνό
μαθαίνω την τέχνη της λογοκρισίας
πράσινα παράλογα και σκεπτόμενους πολέμους
δημιουργώ μεθύσια χωρίς αλκόολ
κεφάλια δίχως κόκα
μορφίνη άνευ πόνου και αιτίας
αναλογίας ένα προς εκατόνσαρανταεπτά
είμαι αραχνοϋφαντη ηδονολεξίας
κατά βάσιν αισιόδοξη πόρνη της διανόησης
πέτρα ψαλίδι μολύβι σκουφί
δυόμισι άνθρωποι μιλούν με στόμφο
για σαμπουάν που εκρήγνυνται
τι κάνετε, πώς είστε χρυσή μου;
γοητεία της μπλόφας, χα
μιλάω με διχο-γνωμικά
με το ατόφιο σκληρό φλέρτ της παρακμής
σνιφάρω απαγορευμένες νότες
ηχηρό χάος
κάνω τράκα λίγη πλάκα

μα, σας παρακαλώ, μην πυροβολείτε τους διανοούμενους

διακηρύσσω την απόλαυση του απόντος
με μια νουάρ Ρετροσπεκτίβα.

Με ρο κεφαλαίο.


Πέμπτη 19 Απριλίου 2012

O

πάει καιρός και
έχασα
τη φωνή σου δεν
ξέχασα
κατάφερα και παρασιτώ
και όλους τους
τους ξεγελάω
σα να μην ήσουνα ποτέ
εδώ
κι έμεινες μιαν άχρηστη επαφή
ένα ξένο σώμα
το νούμερο που μου ρουφάει την ψυχή
777724279
αυτό ήτανε θαρρώ
μα γαμώτο
πώς ξέχασες
κι εγώ γιατί
θυμάμαι;
με κείνα τα ξέφτια
σε κρατάω ακόμα
ζωντανό
τίποτα ας μην πω
μόνο ότι λείπεις και
μου λείπεις

σιωπή

Τρίτη 17 Απριλίου 2012

σκέψη

κρεμασμένη απεγνωσμένα
από ξένα σώματα-
φεύγω
ήσουν κάποτε μαχαίρι ατσάλινο
αλύγιστο, πονάω
και σαν πασχίζω
με βιάση
τις ρωγμές σου να
αποτινάξω
πάντα μέσα πιστά
σε κουβαλώ
στο άπειρο 
το τραγούδι εκείνο
αποζητώ
στα πρόσωπα του κόσμου
εκείνη τη θλίψη να γυρέψω
κι αν παράλληλα
βαδίζεις
ας μη σε δω ποτέ
αρκεί να σου πω μονάχα
σ'αγαπώ...μαμά

η νεύρωση είναι δημιουργική, περίπου


Ήταν ουρλιαχτό και ήταν ψίθυρος
και κάθε που ανοίγω το παράθυρό μου, ακούω
πότε ουρλιαχτό και πότε τη βραχνή σου φωνή να σέρνεται νωχελικά
μου αρέσουν τα πουά, ο γιατρός μου είναι αισιόδοξος
δεν ήξερα πως δεν υπήρχες, να υπάρχω δεν ήξερα
έλα, πάρε με
πάω την τρέλα μου ταξίδι και τα χάπια μου είναι απαραίτητα
κόκκινα, μαύρα, μωβ, εγώ είμαι το πουά
συναισθηματική ψυχωσική συνδρομή είπε θαρρώ
εγώ δεν ξέρω, δεν άκουγα
έπαιζα με χρυσόσκονη, σκέτο θέατρο οι άνθρωποι
η μάνα σου είπε στη δική μου ότι γράφεις, ψέματα
καλά έκανα και την κοπάνησα
είμαι άλλωστε στυγνή καλλιτέχνιδα, 28% πίσσα
καμιά εξάρτηση, μόνο μικρά πουά χαπάκια και σεξ
με δανεικά αγόρασα την τελευταία δόση σχιζοφρένειας και ξόφλησα
μετά μ' έδιωξες, εφτά το πρωί ήταν μάλλον
και ήρθε το μπλε, το έκανα δικό μου
αιμορραγώ, δε θυμάμαι πότε έφυγες, δεν πρόλαβα, απλά δεν
ήρθες πρώτη φορά, είπες σ'αγαπώ
τα ξημερώματα εξαφανίστηκες απ' το κρεβάτι
τώρα τις νύχτες δεν κοιμάμαι, ζωγραφίζω τολίπες καπνού
πρέπει ν'αγαπάς; δε γίνεται χωρίς;
συστέλλομαι, λατρεύω τα άτσαλά σου γράμματα, έγραφα κι εγώ παλιά
μια φορά μόνο, δε σ' έχω ανάγκη
μόνο για να κοιμάμαι ίσως, τελείωσαν τα χάπια
συχώρα με όπου να 'ναι θα περάσει η επίδραση
θα είμαι φευγάτη πάλι, νευρωτική κι αληθινή
όχι
σου επιτρέπω να με αγγίξεις μέσα απ' τη σάρκα
αρκεί να μαζέψεις τα αίματα μετά, διόλου όμορφο θέαμα, βρέχει
φτάνει πια
τόλμησα να σφιχτώ πάνω σου λίγο πριν τελειώσεις τον καφέ
ζάχαρη να βάλω;
η ζωή δεν έχει πλάκα, πάω να κοιμηθώ
ξέχασα, δε μπορώ

το νούμερο που καλέσατε δεν αντιστοιχεί σε συνδρομητή.

Μη σώσει

Τρίτη 10 Απριλίου 2012

σεισάχθεια και πόνος αρτιστίκ

Είμαι μια κρύα φθινοπωρινή σονάτα
καμωμένη από θραύσματα ψυχών 
κι αν προσποιούμαι
είναι που λατρεύω τη φωνή
τη γεμάτη απορία και λάσπη
και κάπου στο βάθος με τρώει
το γιατί που δε μπόρεσα
το κακοφορμισμένο εάν
η δίψα εκείνη που με πάθος
πολέμησα
μια ιεροτελεστία θανάτου
κέρδισα
τον τάφο μου μέσα σου
ω, ονειρική μου ανεπάρκεια
κι αν υπάρχεις
ας υπάρχεις
για να υπάρχω
τίποτα άλλο
ίσως
το μόνο δυσκολότερο απ' το να τραβήξω το βλέμμα μου από τη σκιά
είναι τούτη η καληνύχτα

εε δεν πειράζει,
η ζωή στα
προσεχώς.


Είμαι εθισμένη στον πόνο. 
Είμαι άρρηκτα συνδεδεμένη με την απώλεια. 
Από χθες νιώθω ότι έκανα ένα βήμα προς το να αγαπήσω αυτή μου τη μικρότητα..