Desdemona

Times they are a-changing, ρε συ. Τι, γέρασε ο Dylan και τον ξέχασες;

Είναι επειδή ξέχασες εκείνο το ιστορικό ταξίδι ή μήπως επειδή εγώ το θυμάμαι ακόμα;

Κάθομαι σπίτι με τις πόρτες και τα παράθυρά μου ανοιχτά, ελπίζοντας να πάρουν επιτέλους σχήμα οι επιθυμίες μου, να τις αναγνωρίσω.

Μετά θα πράξω τα δέοντα.

Τα συμβάντα πολλά κι εγώ μικρή για ν'αντισταθώ. 

Στριμωχτήκαμε εκείνη την αυγουστιάτικη νύχτα στο διαλυμένο πλην μάχιμο κόκκινο σαραβαλάκι σου και από εκείνη την ώρα γκρεμίστηκε ο κόσμος μου.   

Χρωματική Ουτοπία.

Χωθήκαμε στα βερολινέζικα σοκάκια, high on life baby.

Κάτι είχε αυτή η νύχτα, κάτι που σου έκλεβε τη χαρά.

Μιλούσα, όλο μιλούσα κι εσύ σώπαινες, όλο σώπαινες.

Ουρλιάζω, ουρλιάζω κι όλο βουλιάζω, μουλιάζω, βαλτόνερα.. 

Μου έκλεψες τη φωνή, το γράμμα αυτό δικό σου.

Έχεις πάρει πάλι το ύφος ικεσίας και αηδίας, σαν να λες έλεος, φτάνει πια. 

Σε φθείρω, θέλω να σε φθείρω, να σε λιώσω, να χαθείς, να σαπίσεις στο πιο ανήλιαγο μπουντρούμι της ψυχής μου.

Τώρα όμως είμαστε πάλι μαζί και δε σου κρατάω κακία, no hard feelings.

Θα δεις, κάποια στιγμή θα την ξεχάσουμε την ιστορία μας, και θα γυρίσουμε σελίδα και θα περάσουν τα χρόνια κι οι καιροί κι αυτό που θα έχει μείνει και στους δυο μας θα 'ναι μονάχα η μυρωδιά της καραμέλας.

Εντάξει, σε μένα και το σαράκι. ''Να τρώει τη σάρκα μου σαν τύψη'', που λέει κι ο μαέστρος της παρακμής.

Και σε σένα μια σειρά φωτογραφίες.

Άλλωστε, ξέρω ότι οι άντρες δε μπορούν να κάνουν αλλιώς, έτσι είναι φτιαγμένοι, χάλια, πάει και τελείωσε, η αλήθεια είναι βέβαια πως ούτε οι γυναίκες είναι πολύ καλύτερες, γι'αυτό η αγάπη είναι κάτι που θα αποτύχει έτσι κι αλλιώς.

Άσε που αγάπη είναι λέξη Ανέφικτη. Ναι, με Α κεφαλαίο. Πόσο μάλλον ο έρωτας.

Μην κάνεις έτσι αγάπη μου, δεν πρόκειται περί κανενός μυστηρίου. Μια απλή έκρηξη ορμονών είναι ο λεγόμενος κεραυνοβόλος έρωτας.

Μια άχαρη στιγμή ευαίσθητων σκέψεων.

Και τώρα πάλι από μέσα σου με λες ειρωνική και κυνική.

Και έχεις αυτό το απεχθές βλέμμα που με κάνει να κλείνω τα μάτια από αποστροφή.

Και στην πραγματικότητα δεν έχω κανένα συναίσθημα.

Μόνο για κείνον ίσως.

Πρόκειται για έναν ρομαντικό νεκρό, θαρρώ πως τον λέγαν Ζόφο, με ένα ποτήρι αψίνθι στο χέρι του.

Ναι, αγάπη μου.

Το έργο μου βασίζεται σε οξύ σουρεαλισμό, εγωπάθεια και υδροκυάνιο.

Θα σου κρατήσω μια θέση στο ''κάδρο των δωδεκάμιση'', με κρακ και άσπρη σκόνη, ain't it fun?

Η ζωή σου ελκόταν από το πλαστό, την επιδειξιομανία.

Η δική μου απλώς γυρνούσε γύρω από τον άξονά σου.

Πάρε με μαζί, έστω κι από συνήθεια.

Εντάξει Σοφία, ποτέ δεν ήσουν και βαρώνη Σταφ, αλλά σήμερα τις συνήθεις κακίες σου τις πουλάς κομμάτι πιο αιχμηρά.

Αυτό βρήκες να μου πεις. 

Quelle decadence..

every something is an echo of nothing

Γενάρης

μέσα μου 

σαν ήλιος

Φλεβάρης

ανάμεσα στη 

σιγουριά και στον 

ίλιγγο

είσαι η διάφανη 

ισορροπία

Μάρτης 

κι αφήνεσαι να 

ιδωθείς 

ενώ με 

βλέπεις

Απρίλης

κανένας δεν 

υπάρχει 

ούτε καν ο εαυτός 

σου 

και ότι δεν 

υπάρχει

είναι 

φως

Μάης

τα χέρια 

μου 

ανακαλύπτουν 

άλλο κορμί για το

κορμί σου

Ιούνης

και τα μάτια σαν 

κλείνω

εσένα μοναχά 

θωρώ

το καλοκαίρι 

μου

Ιούλης

γλώσσα
γυναίκας
που λέει 

ναι 

στη ζωή

Αύγουστος

πώς να 

ξέρεις 

αν ζεις

και πώς να 

ξεχάσεις

ότι ξέρεις;

Σεπτέμβρης

ξέρεις πως είσαι 

ζωντανός 

(εντός 

παρενθέσεων)

Νοέμβρης

μπαίνω απ' τα 

μάτια 

σου 

βγαίνεις απ' το 

στόμα 

μου

Δεκέμβρης

ακόμα είσαι 

ζωντανή 

στο κέντρο μιας 

πληγής 

ακόμα φρέσκιας 

Μίλησα με γλώσσα αιμάτινη.

Αυτοί ήταν. Οι δώδεκα μήνες της ζωής μου.

Σας αγαπώ

Ν

Κ

Α

Α

Θ

Ν

Ζ

Α

Ο

Β

Α

to the Whore that stole my Poems

how did you get in here;
pulled the trigger
that terrible bullet
killing my guts
the shot's been like
sucking good cigarettes
or pouring my heart t'you
time and
again.

together in a rut
you've been wasting my time
left your sorrow
in my ruined desperation
got me mind-trapped
in your hell
of emotions 

please fade
away.

and before she dies, she says
'tough it out'
and then she's gone.

"I see where I have made plenty of poets 
but not so very much 
poetry."        

το ημερολόγιο ενός ψεύτη

Ημέρα 28η

η ανάμνηση

Χωρίς καμιά αμφιβολία θα απορείς. Με όλη μου τη βαθιά, ταπεινή ειλικρίνεια, λέω να καταφρονήσω τον εαυτό μου που δεν είναι αρκετά ποιητής, να γίνω φτωχή, ζητιάνα, φυλακισμένη σε ήχους. Εγκλωβισμένη σε οθόνες και οράματα. Και θα αγκαλιάσω τη μοίρα μου και θα την κουβαλώ για πάντα στην ψυχή μου. 


η ψυχή

Μπορεί κουτό, μπορεί ανώριμο. Αλλά εγώ σ'αυτό βρίσκω το έμβρυο μιας προσωπικότητας. Αν καταφέρω ποτέ να συνταράξω βίαια την ύπαρξη μου και στρέψω τη ματιά μου στο ερώτημά σου. Και βγάλω την ειρωνεία από το χείλι μου. Αυτό είναι όλο, με δυο λόγια: να Ζω την τέχνη. Να αφήνω κάθε σπόρο συναισθήματος να φυτρώσει στα γραφτά μου. Κι ο χρόνος ανύπαρκτος να είναι. Στην ανείπωτη μοναξιά του με έκλεισε ο χρόνος.


ο χρόνος

Βυθίστηκα στον εαυτό μου και έψαξα τις ρίζες στις πιο ανήλιαγες γωνιές του μυαλού, στο εξομολογήθηκα. Δεν έγραψα ερωτικά τραγούδια ή πιασάρικα μυθιστορήματα, μον' αυτό το ανώριμο απόσπασμα. Με μια αυθόρμητη υποψία για τις σκληρές δοκιμασίες του ποιητή. Επιτηδευμένες ανησυχίες θα πεις εσύ και θα προσηλυτιστείς στον κόσμο των ανέραστων. Στο αγωνιώδες πεπρωμένο σου.


το πεπρωμένο

Μέσα μόνο σε μια σκέψη κρύβονται χιλιάδες οργασμοί δημιουργίας. Γι'αυτό επανέρχομαι στο χρόνο και κρίνω πως επιδίωξη είναι μόνο η βαθιά εσωτερικευμένη μοναξιά. Ο νους απαλλαγμένος από κάθε είδους βία και περιφρόνηση κατέχει τη γνώση. Να εκφράζει τον έρωτα και την υπόσταση. Κολυμπά στα βαθιά, σωσίβιο δεν υπάρχει. Πόσοι και πόσοι στάθηκαν ανίκανοι να σωθούν.. Πιάστηκαν από τα ψεύτικα παιχνίδια που επινόησε ο άνθρωπος, όχι για να αγαπήσει τους τρόμους του, αλλά για να μην αντικρύζει κατάματα τη βαθύτατη σοβαρότητα της ζωής.


τα ατροφικά 'αλλά'

Δεν υπάρχει τίποτα εδώ μέσα που θα μπορούσα να το καταλάβω.

Τρομαγμένη η ψυχή  β ο υ β α ί ν ε τ α ι .

αυτό δεν είναι ποίηση, μόνο νιτρογλυκερινική κραυγή ενός ξωτικού

Ναι, μετά από καιρό επιστρέφω με ένα ακόμη ασυνάρτητο κείμενο.
Και ναι, μετά από καιρό, τις κραυγαλέες μου βλακείες αποκήρυξα σιωπηλά.
Και για να υποστηρίξω το παρελθόν μου είμαι ικανή ν'αλλάξω την ιστορία.
Και δε σας κοροιδεύω, αλλα είμαι ικανή να τα βάλω ακόμη και με τη φύση αν δεν ανταποκρίνεται στις αισθητικές μου απόψεις.
Λυπάμαι πολύ αλλά διαψεύδω τις ελπίδες σας εδώ και τώρα.
Μερικά λάθη είναι πια λάθη, μα έχει κι άλλα που εξακολουθούν να είναι προσφορά.
Γι'αυτό σας ρίχνω λάσπη και κοροιδεύω τη μαυρίλα σας.
Σας λείπει βασικά η στενή επαφή με την επιφάνεια της γης και η συλλογικότητα.
Προδοτικά εγκαταλείπετε το πιο χαλασμένο κομμάτι του κόσμου σας.
Ομολογουμένως, από καλλιτεχνική άποψη, μέχρι που αγγίζετε συναισθήματα σχεδόν ανθρώπινα.
Αλλά στην πλειοψηφία σας έχετε περισσότερο τάσεις που φανερώνουν παρακμή, καμιά φορά μάλιστα φτάνουν στα όρια της απόλυτης αφαίρεσης.
Παίρνετε για σκιές τις απλές αποχρώσεις, για φανταστείτε τι φρίκη.
Είμαι αισιόδοξη παρόλ'αυτά.
Πιστεύω πως τα πράματα δεν είναι τόσο άσχημα για να μη μπορείτε να λέτε στους ανθρώπους την αλήθεια.
Απροπό, τα μεγάλα λόγια έχουν ένα καλό: μπορεί να κρυφτεί πίσω τους ένας μικρός άνθρωπος.
Εμένα βασικά μ'ενδιαφέρουν τα ελαφρά αναγνώσματα, μην κοιτάτε τώρα.
Μια μέρα μου 'ρθε η όρεξη να ζωγραφίσω τη νύχτα. Πήρα ένα άσπρο κραγιόνι, ένα κομμάτι χαρτί και άρχισα να ζωγραφίζω. Πάνω στην ώρα ήρθε ο Εφιάλτης και με ρώτησε τι φτιάχνω. ''Ζωγραφίζω τη νύχτα'', του αποκρίθηκα. Με κορόιδεψε. ''Άσπρη νύχτα, που ακούστηκε;''. Μου κακοφάνηκε. 
"Μη σκας, υπάρχουν και χειρότερα'', μούγκρισε κάτω απ' το παράθυρό μου μια αγελάδα, και πάνω στη σόμπα έβρασε και χύθηκε ο καφές.
Νευρίασα, άρπαξα τον καφέ και τον έχυσα πάνω στη ζωγραφισμένη νύχτα. Ο γείτονας πήρε την αγελάδα του κι έφυγε, κι ο Εφιάλτης με χτύπησε στην πλάτη: ''Τα βλέπεις, τώρα είναι άλλο πράμα, τώρα είναι νύχτα πραγματική. Μοσχοβολάει κιόλας. Αυτό θα πει ρεαλισμός'', είπε κι έφυγε. 
Δεν ξέρω ακριβώς τι θα πει ρεαλισμός, μα κείνο που ξέρω είναι πως τα λόγια του δεν με ευχαρίστησαν. Γιατί η μαύρη η νύχτα, η θεοσκότεινη, δεν μ'αρέσει καθόλου.
Καμιά φορά η ίδια η αλήθεια λέει, αλήθεια δεν υπάρχει. Έτσι, από φρονιμάδα.
Η μάσκα είναι το μόνο πρόσωπο που διαλέγετε μοναχοί σας. 
Έχετε τόσο πολλή συνείδηση που χωρίς κόπο, πουλάτε μπόλικη.
Και μη φοβάστε, αφού δεν έχετε αξία, δεν κινδυνεύετε τουλάχιστον να υποτιμηθείτε.

Ω αστερόεν ηλεκτροσόκ του ελέους ο αιώνιος πόλεμος ξεκίνησε.

μινόρε της στάχτης

Δώδεκα.
Αν πέθαινα, πένα στο χέρι σφίγγοντας
πρελούδια λάσπης θα 'γραφα
που σε κάνουν να φτύνεις τ' αποτσίγαρα
τη μουχλιασμένη λάβα της ψυχής σου
να καις
και να κλαις τ'αποκαϊδια της.

Δύο και τέταρτο.
Λερωμένα σκιάχτρα υψώνω
μια πόρπη
από παλάμες βρώμικων χεριών
σε δωμάτια πνιγηρά
από γέλιο που
με στροβίλιζε στη δίνη του.


Τέσσερις και έξι λεπτά.
Μ'ένα χάδι
του μυαλού μου τα σημάδια ν'ανατρέπεις
μέσα στη μνήμη μόνο
αναθεωρημένο πάθος
αράχνη με πολλαπλές κατόψεις
το χάσμα διεκδικεί.

Πέντε και μισή.
Σ'ένα ποτήρι μπράντι
να πνίγω την οδύνη στο μεδούλι
να χαμογελώ δίχως χείλη
τη σκέψη μου που ανέρχεται σε νεκρά μέλη
δάκρυα εξιλέωσης
κι αθέατες μάζες.

Ξημέρωσε.
Κι αν έπεφτε σκιά
κι αν την ομίχλη προσκαλούσες
θα ήμουν κι εγώ
ανούσια παρουσία
λόγια δίχως λέξη
τρελαίνομαι.

Σκέψεις στεγνού μυαλού σε μια στεγνή εποχή.
Γιατί δικό σου είναι το βασίλειο.

Τίτλος

Είμαι ένα πλάσμα εφήμερο, αδύναμο, καμωμένο από λάσπη και ονείρατα.
Μα μέσα μου νογώ να στροβιλίζονται όλες οι δυνάμεις του σύμπαντος....


Θέλω το ποίημα να είναι θλίψη
Από αυτές που σε κρατούν στο δρόμο
Γιατί μόνο εκεί διαιρείς τη μέρα όπως εσύ θες,
ή είσαι απλά ο εαυτός σου
Αν μπορούμε να μιλήσουμε για ιδεολογίες.

Εφησυχάζεσαι στην επιφάνεια κάθε τρυφηλού
αντικειμένου
Ή σε μαλθακές γιορτές
Θύμα αβρότητας με τρόπους οκνηρούς
Αηδιαστικά αποπλανητικός
Με τη ζωή να τρέχει τόσο γρήγορα
Που καταφέρνεις να μένεις πάντα πίσω



Μερικές φορές γύρισε το κεφάλι και σε κορόιδεψε
Ποτέ δεν θα μ' ακολουθήσεις,
φωνάζουν τα μάτια της.


Λες και δεν ξέρεις τι τρέχει.


Το ωραίο πεθαίνει.


''When the still sea conspires in armor''
Το ποίημα δεν είναι δικό μου. Γράφτηκε από αγαπημένο μου πρόσωπο. Ανώνυμο.

a world of her own. a world of glass ornaments.

Hello.
Goodbye.
Been a long distance woman, the one who fell in love with long distances.
And every time you come in yelling that goddamn rise and shine, like rise and shine,
I say to myself how lucky dead people are! 
But I get up. I go!
For sixty-five dollars a month I give up all that I dream of doing and being ever.
And you say self, self's all I ever think of.
But the wonderfullest trick of all was the coffin trick.
I nailed you into a coffin but you got out of the coffin without removing one nail. 
There is a trick that would come in handy for me, get me out of this two-by-four situation.
You know my ambitions do not lie in the warehouse, that like everybody in the whole wide world.
I've had to make sacrifices, but life's not easy, it calls for Spartan endurance.
You are the only young man that I know who ignores the fact that
the future becomes the present, the present becomes the past, 
and the past turns into everlasting regret if you don't plan for it.
This was the compensation for lives that passed like mine, without any change or adventure.
Adventure and change were imminent in this year.
They were waiting around the corner for all these kids.
Suspended in the mist over Berchtesgaden, caught in the folds of Chamberlain's umbrella.
In Spain there was Guernica.
But here there was only hot swing music and liquor, dance halls, bars, and movies,
and sex that hung in the gloom like a chandelier and flooded the world with brief, deceptive rainbows.
All the world was waiting for bombardments.
You told me all pretty girls are a trap, a pretty trap, and men expect them to be.
I know I seem dreamy, but inside, well, I'm boiling.
Whenever I pick up a shoe, I shudder a little thinking how short life is and what I am doing.
Whatever that means, I know it doesn't mean shoes, except as something to wear on a traveler's feet.
You think of yourself as having the only problems, as being the only one who is disappointed.
But just look around you and you will see lots of people as disappointed as you are.
You don't know things anywhere.
You live in a dream: you manufacture illusions.
I didn't go to the moon, I went much further, for time is the longest distance between two places.
Glass breaks so easily. 
No matter how careful you are.
For nowadays the world is lit by lightning.
Blow out your candles and so, goodbye.




Affected by The Glass Menagerie of Tennessee Williams.

she wore blue velvet

έχω την αίσθηση ότι όλα γυρίζουν
ότι η γη είναι μια σβούρα, ένα κακοστημένο έργο
ένα ατελείωτο όχι, μια άσκοπη καταμέτρηση απώλειας
ένα ποίημα καταραμένου ποιητή

μπαλώματα τα κείμενά μου σε ύφασμα σκισμένο
μνήμες που δεν έλιωσαν ποτέ
είναι το βράδυ ένας τρόπος να κοιμάμαι
και το πρωί να πνίγομαι στο φως σου

κάπου ακούγονται ψίθυροι, κρυφή προσευχή
δυο λόγια στο περιθώριο
δυο ρωγμές που φτύνουν δάκρυ
οι τρύπες των ματιών μου

επαίτης νεκρού ονείρου
κυρίως ανόητος
σκουριασμένο κορμί που πετά στο ημίφως
κι οι στάχτες της θλίψης κουρέλια πάνω σου

το σαμποτάζ του χρόνου, δαίμονα
και η αδρεναλίνη του θανάτου
της άρρωστης ψυχής σου
κάπου να 'σουν κι εσυ

παραμύθι με τέλος θρίλερ
έτσι τα θέλω τα παραμύθια μου
με βία, σεξ και λογική
σάπιες υπάρξεις και φαντάσματα

γιατί οι λέξεις μου πεθαίνουν στο χαρτί
μουτζούρες από ανεξίτηλο μελάνι
και γύρω μου οι άνθρωποι κοιτούν μ'αδιαφορία
την κατάρα να με σέρνει

και το κάθε μου κύτταρο να καίγεται
να χάνεται, να ξερνάει μνήμες
λήθη που πέφτει αστερόσκονη
θάνατος που ορίζει νέες ζωές σε ψόφια κουφάρια

κι όλη μου η ζωή μια ξεφτισμένη σελίδα
ένα σπασμένο πιάνο
μια παλιά φωτογραφία
κι εσύ.


ονειρεύτηκα πολύ μια μικρή ανεμώνη...κι έτσι ξέχασα να ζήσω..

alienor

c'était le bruit
à ce moment là
un drôle de bruit
quelque chose différent
il l'a vue
elle n'écoutait pas
mais il l'a vue partir
au moins il l'a vue
elle avait des os en verre
et parfois son cœur était cassant
il ne parlait plus
parce que de temps en temps
le temps sont durs pour le rêveurs
elle n'était l'étoile de personne


et nous étions proche, si proche, toujours plus proche..